Nie-obojętność

To malarstwo tworzone z potrzeby rozmowy z naturą, symbolami i drugim człowiekiem. Wystawa układa się w wędrówkę po śladach: tych zapisanych w ziemi, na niebie i w nas samych. Pofałdowane kłącza, mapy nieznanych terytoriów, grzyby, węgiel oraz odwołania do dawnych wierzeń budują wizualny język opowieści.

Obrazy opowiadają o szukaniu ulgi, sensu i równowagi. O tym, co przemija i o tym, co próbuje ocaleć przed zapomnieniem. To opowieść o dobrostanie – kruchym, chwilowym, ale powracającym. O malowaniu jako sposobie radzenia sobie z lękiem, zwątpieniem i codziennością. O sztuce która nie daje prostych odpowiedzi, ale pozwala się zatrzymać, odetchnąć i spojrzeć inaczej.

Prace odnoszą się do idei wspólnoty rozumianej szeroko, jako przestrzeń współistnienia, wymiany i wzajemnego wsparcia. Jako splot indywidualnych wrażliwości, które razem tworzą sens.